Babyopkomst.nl

Dag lieve David

Op 3 juli, ik was toen 41 weken en 3 dagen zwanger, was ik voor mijn laatste controle bij de verloskundige. Alles was in orde, bloeddruk, hartslag van de baby, etc. Wel moest ik dezelfde dag even voor controle naar het ziekenhuis omdat bij 42 weken de zorg zou worden overgedragen aan de gynaecoloog. In het ziekenhuis werden een CTG en een echo gemaakt, die ook helemaal in orde waren. Er was nog genoeg vruchtwater en de doorbloeding van de navelstreng was nog goed. We kregen een afspraak mee om maandag de bevalling in te leiden. Eindelijk konden we kennismaken met onze kleine vent! De volgende dag viel het me ineens op dat de baby erg rustig was maar, met wat geschud en gepor, dachten we weer leven te voelen. Zaterdag was de baby nog steeds zo rustig en uiteindelijk heb ik voor mijn eigen gemoedsrust de verloskundige gebeld. Zij stuurde ons naar het ziekenhuis, waar een nieuwe CTG en echo onze ergste nachtmerrie bevestigden: De baby was in mijn buik overleden... Op de echo lag het hartje er stil bij en er was helemaal geen vruchtwater meer te zien terwijl ik in de tussentijd écht geen vocht was verloren.

Onze eerste reactie was natuurlijk ongeloof en ongelooflijk veel verdriet. Ook wilde ik in eerste instantie de baby zo snel mogelijk (liefst met keizersnede) uit mijn buik kwijt. Toen we een poosje met de verpleegkundige en arts hadden gesproken hebben we besloten in het ziekenhuis te blijven en de volgende dag de bevalling in te leiden. Niet alleen zijn er bij een keizersnede risico`s voor mij, maar ook voor de verwerking wordt aangeraden het kindje op eigen kracht op de wereld te zetten. Uiteraard staat pijnbestrijding daarbij voorop, voor de bevalling van een dood kindje hoef je zo min mogelijk pijn te leiden.

Zondagochtend om half 11 werd eerst een tabletje in mijn baarmoedermond ingebracht om de ontsluiting op gang te brengen. Dit deed niet zoveel dus hebben ze om 13:30 het infuus aangesloten en om een uur of 15:00 de ruggeprik gezet. De ruggeprik kreeg ik dus al voordat ik überhaupt pijn had. Toen de gynaecoloog mijn vliezen brak kwam er een enorme golf meconium naar buiten. Dat verklaarde dus waarom er geen vruchtwater op de echo te zien was, dat was allemaal vervangen door poep! Kindjes poepen in het vruchtwater omdat ze in zuurstofnood of andere stress verkeren, maar waarom mijn lichaam geen seintje heeft gekregen om meteen te gaan bevallen op dat moment is een raadsel... Om 19:15 begon ik ineens toch pijnlijke weeën te krijgen, en bleek ik 6 cm ontsluiting te hebben. Dit was een heel emotioneel moment, omdat ik me ineens besefte dat als de baby geboren was het écht afgelopen was met de zwangerschap. Deze emotionele ontlading was waarschijnlijk de reden om me binnen korte tijd volledige ontsluiting te geven (de ontsluitingsweeën waren trouwens ook mét ruggeprik héél pijnlijk!!!) dus om 20:05 begon ik met persen.
Om 20:56 beviel ik van een prachtige zoon, David. Een grote knul van 55 cm en 5305 gram! De verpleegkundige had nog nooit zo'n zware baby gezien. Wat waren we, ondanks ons verdriet, trots op ons mannetje! En wat was ik blij dat ik hem op de natuurlijke manier op de wereld had gezet. Het was ondanks alles zo'n bijzondere ervaring en het schept zo'n band met je kindje. Gelukkig ging het ook heel erg voorspoedig, ondanks zijn omvang en had ik maar een paar hechtingen en weinig bloedverlies. Ook de placenta kwam heel makkelijk los. Er was helemaal niets wat kon verklaren waarom David was overleden. De navelstreng zat niet om zijn nek en de placenta was nog helemaal doorbloed. Alleen konden we aan zijn huid en schedeltje merken dat hij waarschijnlijk toch al een dag of 2 dood was in mijn buik. Dat moet gebeurd zijn vlak nadat we in het ziekenhuis waren geweest, misschien al donderdag en anders op zijn laatst vrijdag. De beweging de we dachten te voelen was het samentrekken van mijn baarmoeder waarbij mijn buik van vorm veranderde. Ik heb het ook nog gevoeld tijdens de inleiding... Heel bizar om te voelen alsof je baby beweegt terwijl je hebt gezien dat zijn hartje niet meer klopt. Er is dan toch nog een stemmetje in je achterhoofd wat zegt: "Zie je wel, ze hebben het mis! Er wordt straks gewoon een huilende baby op mijn buik gelegd!" Helaas bleef het stil....
David heeft lange tijd op mijn borst gelegen, waarna zijn papa hem gewassen en aangekleed heeft. De hele familie heeft hem daarna vastgehouden en geknuffeld en uitgebreid afscheid van hem genomen.

Roy en ik zijn nog een nacht met David in het ziekenhuis gebleven en hebben maandagochtend een heel mooi en emotioneel afscheid van hem gehad. Hij lag zo mooi in zijn wiegje, net of hij sliep! De avond tevoren was hij na verloop van tijd niet zo mooi meer, zijn huid begon te verkleuren en het werd pijnlijk duidelijk dat hij écht niet meer leefde. Ik wilde hem eigenlijk niet meer zien omdat ik bang was dat ik hem niet zou herinneren op de manier waarop hij uit mijn buik kwam, dus 's nachts is hij niet bij ons op de kamer geweest. De volgende ochtend wisten we niet zeker of we hem nog durfden te zien maar de verpleegkundige heeft het fantastisch gedaan. Ze had het onderste deel van zijn gezichtje, waar zijn huid wat beschadigd en paarsblauw was, en zijn lippen onder de dekens gelegd zodat we hem alleen vanaf zijn neusje zagen. Oh, wat waren we opgelucht, blij en dankbaar dat we hem nog hadden kunnen zien. We hebben hem het knuffeltje wat we samen voor hem hadden gekocht gegeven en samen met de verpleegkundige hebben we staan huilen boven zijn wiegje. We hebben tegen hem gepraat en nog heel veel foto's gemaakt. Toen hebben we besloten dat dit de manier was waarop we hem wilden herinneren. Er zou die dag obductie gepleegd worden en we hebben besloten David's lichaampje in het ziekenhuis achter te laten en ook bij de uitvaart het kistje gesloten te houden. We hebben zulke mooie foto's en herinneringen aan hem van toen hij nog lekker warm op mijn buik lag en nadat hij gewassen en aangekleed was, dát is hoe we hem willen herinneren.

De eerste dagen na de bevalling zijn bijzonder heftig geweest, niet alleen ben je bezig met je verdriet en gemis maar er moeten ook direct allerlei praktische dingen geregeld worden. Geboortekaartjes afbestellen, nadenken over een rouwkaartje en de uitvaart regelen. Het is zo tegennatuurlijk om de uitvaart van je kindje te moeten regelen, een kistje van 65 cm uit te zoeken en te bedenken hoe klein het boeketje op de kist moet worden. We hebben gekozen voor intieme crematie in besloten kring, met alleen onze ouders, broers met partners, mijn oma (van 91) en van ons beiden 1 beste vriend(in) met partners.
10 juli, de dag dat Roy in 2005 met een ring voor mij op de knieën ging, kreeg voor ons dit jaar voorgoed een andere betekenis. Dit is de datum waarop we definitief afscheid moesten nemen van David's lichaampje.

Om half 4 werden we opgehaald door de begrafenisondernemer, die David bij zich had in de auto. Toen zijn we in een korte stoet naar het crematorium gereden. We hadden een heel mooi, blank houten kistje voor hem uitgezocht wat Roy zelf de aula binnen heeft gedragen. Daarna hebben we samen David's foto, de bloemen, kaarsjes, tekeningen van mijn nichtjes en de houten letters van zijn naam die Roy had gekocht voor de deur van de babykamer op en bij het kistje gelegd.

Toen iedereen binnen was heb ik tegen David gezegd:

Lieve David,

9 maanden hebben we op je gewacht, 9 maanden naar jouw komst toegeleefd.
We waren er helemaal klaar voor. Je was zó welkom in ons gezin en we hadden je zoveel liefde te geven,
dus toen we hoorden dat je niet bij ons kon blijven stortte onze wereld in. Zondag werd je lichaampje geboren, maar je zieltje bleef achter in ons hart.
Wij zijn voor altijd jouw papa en mama en jij voor altijd onze zoon. In ons hart blijf je altijd bij ons!
Dag lieve kleine schat. We houden van je en zullen je heel erg missen.

Daarna waren er nog veel meer mensen die iets wilden zeggen, bijna alle aanwezigen hebben gesproken! Na alle toespraken hebben we een moment stilte gehouden en daarna zijn we met zijn allen om het kistje gaan staan om afscheid te nemen.
Toen iedereen weg was zijn Roy en ik bij David achtergebleven waar we op ons knieën bij zijn kistje hebben gehuild en gepraat en nog meer gehuild. Op een gegeven moment kwam er een enorme rust over ons, we kunnen het allebei niet goed omschrijven maar het voelde heel goed. Dat was het moment dat wij voelden dat we weg konden gaan. Dat gevoel van rust is de hele middag gebleven.
Thuis hebben we met alle aanwezigen een glas champagne gedronken op de geboorte van onze zoon, en nog wat nagepraat waarna iedereen weg ging. We waren doodop maar zo blij over hoe alles was gegaan. Het was zwaar, maar heel mooi en goed. Een afscheid wat we nóóit hadden willen nemen, maar waar we voor altijd met een goed gevoel op terug kunnen kijken.

In de dagen na de uitvaart, is die rust niet gebleven maar we kunnen het gevoel wel "terugpakken" omdat we er zo'n goed gevoel over hebben. Natuurlijk zijn er alweer heel veel verdrietige momenten geweest. We huilen nog steeds heel veel maar het is ook nog allemaal zo kort geleden. We zullen vast nog heel lang zo verdrietig blijven, maar staan onszelf soms ook toe om te lachen als er iets te lachen valt. Dat maakt ook de verdrietige momenten wat draaglijker, omdat je weet dat er soms ook weer blije momenten zullen zijn.

Maandags na de crematie hebben we onze zelf ontworpen rouwkaartjes laten drukken. Dan ben je toch weer een beetje praktisch bezig met je verdriet. In al je machteloosheid wil je toch graag iets doen. Bovendien willen we met het kaartje meteen iedereen bedanken voor alle lieve reacties. We hebben heel veel lieve en goede reacties op de rouwkaart gekregen. Zelfs de psycholoog van het ziekenhuis waar we een gesprek mee hebben gehad en twee bevriende psychologen hebben ons ermee gecomplimenteerd! Met name de zin: "Wees niet bang met ons over David te blijven praten, we vinden het juist fijn af en toe ons hart te luchten" vonden zij erg goed. De psycholoog was vol lof over de manier waarop wij met ons verdriet omgaan. Hij vond ons (ik citeer) "twee sterke individuen" en had bewondering voor het feit dat we dingen goed in perspectief kunnen plaatsen en kunnen rationaliseren zonder daarbij onze emoties te onderdrukken. Hij vertelde dat het maanden (en soms jaren) kan duren voordat de scherpe kanten van de pijn af zijn en dat ieder rouwproces in pieken en dalen verloopt. We moeten dus niet bang zijn dat "we terug bij af zijn" als we eens een slechte dag hebben, zolang de som van die pieken en dalen maar een stijgende lijn vertoont.
We hebben voorlopig geen vervolgafspraak maar mogen hem altijd bellen. Op zich fijn om die bevestiging te krijgen van een professional maar het maakt ons verdriet er niet minder om.
Natuurlijk kan ik het af en toe even uit mijn hoofd zetten maar ik heb heel veel huilbuien op een dag en bij zoveel activiteiten schiet er door mijn hoofd: "Dit had ik met een baby'tje op mijn arm willen doen." Soms wil ik dat kleine warme lijfje zo graag tegen me aan voelen dat het gewoon fysiek pijn doet! Natuurlijk weet ik dat er in de toekomst vast wel een kindje voor ons zal zijn, maar ik had David zo graag willen houden. Deze was klaar, alles zat erop en eraan en hij was ZO mooi. Hij had er alleen iets eerder uit moeten komen...
Toch vinden we niet dat de geboorte eerder ingeleid had moeten worden, daar was immers nooit een reden toe! Alles ging altijd zo goed en eigenlijk was ik best trots op mezelf dat ik het al bijna 42 weken zo goed deed en zo goed voor de baby zorgde! Daarnaast schieten we er niets mee op als we ons vasthouden aan het eerder inleiden. Dat maakt je alleen maar boos en met boosheid krijg je je kindje ook niet terug en zolang je boos bent kun je niet verder met de verwerking van je verdriet!

Nu, twee weken na de geboorte en het overlijden van David wordt het ineens stiller. De telefoon gaat niet meer zo vaak, de brievenbus blijft leeg want iedereen die we kennen (en niet kennen) heeft al een kaart gestuurd en de controles van de verloskundige zijn ook voorbij.
Roy is vandaag weer voor het eerst een paar uurtjes gaan werken en ik zit thuis. Een huis wat precies zo is als voordat ik in verwachting was, maar toch zo anders lijkt. Een leeg, stil huis met boven een kamertje vol met prachtige meubeltjes en een hypermoderne kinderwagen. De kasten en lades gevuld met luiers, rompertjes, kleertjes, beddegoed en alle andere spulletjes die we voor ons kleine ventje hadden gekocht. Een ledikantje wat al weken opgemaakt stond te wachten op zijn komst en een Nijntje muurschildering die ik met zoveel liefde had gemaakt en waar we zo trots op waren.

Er zullen mensen zijn die, nu of over een tijdje, vinden dat ons verdriet te groot is, te overdreven is of te lang duurt. In hun ogen heeft David nooit geleefd en mogen we daarom niet om hem en de toekomst met hem rouwen. Die mensen moeten vooral heel ver bij mij uit de buurt blijven. Als je dat denkt, weet je ECHT niet waar je het over hebt! Niet alleen ben je in je hoofd al maanden bezig met je kindje, en wat je allemaal voor en met hem gaat doen en ben je al maanden bezig met praktische zaken zoals verzekeringen, opvang en de aanschaf van spullen. Veel tastbaarder is nog het bewegende baby'tje in je buik! Maandenlang heb ik hem bij me gedragen en 24 uur per dag gevoed. Ik heb hem voelen bewegen, schoppen en groeien. Als we onze handen op mijn buik legden draaide hij zich daar naartoe of werd juist heel rustig. We hebben tegen hem gepraat, hem verteld hoe welkom hij was en gevraagd wanneer hij er nou eens uit zou komen terwijl we probeerden te voelen welke bult er een knie, voet of elleboog was. Ik heb hem gebaard, vastgehouden en geknuffeld en Roy heeft hem gewassen, aangekleed en toch vol trots aan onze ouders gegeven. Samen hebben we vol verwondering en bewondering naar hem gekeken en tranen met tuiten gehuild om het prachtige kleine kereltje dat we nooit zullen zien opgroeien...
Durf nu nog eens te zeggen of zelfs maar te denken dat ons kindje niet heeft geleefd!!!

Gelukkig kan ik nog wel steeds blij zijn met de mooie dingen in ons leven. Ik ben blij dat ik Roy heb, dat mijn ouders leven en gezond zijn, dat we een mooi huis en een goede baan hebben, lieve vrienden en familie hebben, etc. Ook weet ik dat we niet de enige zijn die ooit een kindje of een andere geliefde hebben verloren en dat we hier weer doorheen zullen komen. We moeten onszelf gewoon tijd gunnen. Afgelopen weekend waren we een weekend weg en hebben we het zo nu en dan een klein beetje van ons af kunnen zetten. We hebben tussen mijn huilbuien door ook gelachen en genoten van de mooie omgeving. Volgens de psych was het heel belangrijk jezelf die momenten van rust te gunnen en het heeft ons ook best goed gedaan.

Volgende week maandag hebben we de eerste controle bij de gynaecoloog. Daar horen we waarschijnlijk de voorlopige uitslagen van de onderzoeken. Nog niet alles zal bekend zijn, want de uitslagen van de obductie laten meestal wat langer op zich wachten. Aan de ene kant hopen we dat er niets wordt gevonden. Dan noemen ze dit "wiegedood in de baarmoeder" en moeten we accepteren dat we ECHT gewoon heel veel pech hebben gehad. Hoe verschrikkelijk moeilijk dat ook is. Als er wel een oorzaak voor David's dood wordt gevonden kan dat verschillende gevolgen hebben: OF het is iets wat voorkomen had kunnen worden (daar zijn wij erg bang voor omdat je dat een enorme stap terug doet in je verwerkingsproces aangezien je dan ineens iets of iemand hebt om boos op te zijn), OF het is iets wat niet voorkomen had kunnen worden en waar ze volgende keer dan extra op gaan screenen o.i.d. OF het is iets genetisch en moeten we besluiten om het bij deze ene zwangerschap te laten (daar willen we nog even niet aan denken).
We wachten het rustig af. Hoe dan ook vind ik het fijn om naar de gynaecoloog te gaan omdat we dan toch weer even met de zwangerschap en David bezig kunnen zijn... Ik ben er nog niet aan toe om dat al los te laten (en dat hoeft gelukkig ook niet na 2 weken).

Kleine David, altijd ons eerste kindje. Hij heeft ons papa en mama gemaakt en, hoewel we dat niet in de praktijk kunnen brengen, dat neemt niemand ons meer af!
Anne-Marie