Het rouwproces
De verwerking van het verlies van jullie baby zal heel veel tijd in beslag gaan nemen. Meestal begint het diepe verdriet pas als de begrafenis en de kraamdagen achter de rug zijn. De eerste dagen ben je vaak zo verdoofd van alles wat er gebeurd is dat de realiteit nog niet ten volle tot jullie doordringt. Pas als de eventuele kraamverzorgster weg is en het bezoek wat minder wordt, dan komt voor veel stellen de echte slag pas. Opeens sta je er samen voor, in een groot leeg huis en een nog leger gevoel in je buik.
Je hebt geen zin om verder te gaan, en alles wat je doet lijkt zo nutteloos.
"Het rouwproces om een overleden baby kenmerkt zich meestal door een aantal fasen:"
Er wordt wel gezegd dat de verwerking makkelijker is als je al andere kinderen hebt, vaak dwingen zij je om verder te gaan met je leven. Bovendien kan je niet de hele dag gaan lopen huilen als er andere kinderen in huis zijn. Andere kinderen kunnen inderdaad helpen om je verdriet te verwerken, maar pas op dat ze er niet voor zorgen dat je niet aan je verdriet toekomt.
Het rouwproces om een overleden baby kenmerkt zich meestal door een aantal fasen:
-Shock: direct na het trieste bericht verkeer je vaak in een soort shock toestand. De realiteit dringt nog niet echt tot je door, je beleeft de dingen als in een roes. Je huilt wel, maar het diepe verdriet en de boosheid zijn er nog niet.
-Woede, onbegrip, verwijt. Na een aantal dagen komt de boosheid. Waarom jullie, wat is er mis gegaan en bij veel vrouwen ook het gevoel gefaald te hebben. De meeste vrouwen die een doodgeboren kindje krijgen geven zichzelf de schuld. Vooral als er geen duidelijke oorzaak te vinden is blijven veel vrouwen zoeken naar wat ze verkeerd hebben gedaan. Iedereen kan zeggen dat het onzin is, maar je blijft ermee bezig. Als er rondom de bevalling iets is misgegaan dan richt deze woede zich meestal op diegene die de bevalling heeft begeleid. Het kan goed zijn om met die persoon een gesprek aan te gaan en je woede te uiten. Deze gevoelens van woede en verwijt blijven soms weken tot maanden aanhouden.
-Intens verdriet. Na de periode van woede, onbegrip en verwijt komt meestal pas het echte diepe verdriet. Je kunt het dagelijkse leven nauwelijks aan, je hebt nergens zin in, alles is je teveel. Iedere gedachte aan de baby zorgt ervoor dat je ontroostbaar huilt en ook andere baby’s kan je maar slecht verdragen. Normaal gesproken nemen deze gevoelens langzaam maar zeker af en na verloop van tijd merk je dat je niet meer de hele dag aan de baby loopt te denken. Ook merk je dat je zo nu en dan aan de baby kan denken zonder direct te huilen. Heel langzaam kan je weer genieten van kleine dingen en na verloop van lange tijd heeft jullie baby een plekje in je hart gekregen waar je met liefde aan kan denken. Voordat je zover bent kan er makkelijk 1 tot 1 ˝ jaar voorbij zijn. Belangrijk is dat je merkt dat je met kleine stapjes vooruitgaat. Als je het idee hebt dat je niet verder komt en blijft hangen in je verdriet, zoek dan hulp. Er zijn veel soorten hulp mogelijk bij rouwverwerking. Soms kan het heel goed zijn om contact te leggen met ouders die hetzelfde hebben meegemaakt. Je kunt in contact komen met andere ouders via de vereniging van Ouders van het overleden kind: tel. 055 5213550. Ook op het internet kan je hierover meer informatie vinden www.vook.nl
