Een voorbeeld uit de praktijk
Anne is 25 weken zwanger en komt (na 4 weken) weer op controle. Anne is zwanger van haar eerste kind en er komen geen bijzonderheden voor in de familie.
Haar buik is extreem gegroeid in de laatste paar weken en ik vertrouw het niet. Anne voelt de baby goed bewegen. Omdat ik de buik abnormaal gegroeid vind vertel ik Anne dat ik haar ga doorverwijzen naar een gynaecoloog voor nader onderzoek. Omdat wij zelf een echoapparaat hebben in de praktijk kijk ik even of ik een oorzaak voor de extreme groei kan vinden. Op de echo blijkt dat er extreem veel vruchtwater is, en ik zie vocht in de buikholte en hersenen van de baby. Ik vertel Anne dat het er niet zo goed uit ziet en dat ik dezelfde dag een onderzoek wil in het ziekenhuis. Anne belt haar partner en samen gaan ze naar het ziekenhuis. Daar worden mijn bevindingen bevestigd en Anne en Ruud worden doorverwezen naar een academisch ziekenhuis voor nader onderzoek. Dit onderzoek vindt twee dagen later plaats. Dan blijkt dat de baby zoveel afwijkingen heeft dat het zeer waarschijnlijk is dat hij niet lang meer zal leven. De baby heeft geen enkele levenskans en Anne en Ruud moeten er rekening mee houden dat de zwangerschap veel korter zal duren dan 40 weken.
"Anne bevalt na anderhalve dag van een zoontje Niek die tijdens de inleiding is overleden en dus dood wordt geboren."
Als ik ’s avonds bij hen langs ga wil Anne het liefst dat de zwangerschap onmiddellijk beëindigd wordt.
Ik leg Anne en Ruud uit dat dit wettelijk gezien niet mag, maar veel belangrijker nog, dat het zeer onverstandig zou zijn om dit nu toe doen. Twee dagen geleden kwam Anne vrolijk op het spreekuur en ging ze ervan uit dat alles prima was, nu staat hun hele wereld op zijn kop. Op zo’n moment ben je niet in staat om beslissingen te nemen. Je beseft nog niet eens wat er allemaal gebeurt, laat staan dat je er al afscheid van zou kunnen nemen.
Ik probeer Anne ervan te overtuigen dat het beter is als ze de situatie eerst tot haar door probeert te laten dringen. Ruud is het gelukkig met mij eens en we spreken af dat ik iedere dag langs kom, om de situatie te bespreken en om naar het hartje van de baby te luisteren. De gynaecoloog had immers aangegeven dat de kans groot was dat de baby spoedig zou overlijden.
Dagelijks ga ik bij hen langs en na 2 dagen geeft Anne aan dat ze de zwangerschap niet wil afbreken. Beide realiseren zich erg goed dat de baby geen enkele kans heeft, maar Anne is er niet aan toe om afscheid te nemen van haar kindje.
We spreken af dat ik de ene dag langs kom en de huisarts (die vanaf het begin door mij op de hoogte was gesteld) de andere dag.
Na verloop van een aantal dagen blijkt de buik van Anne zo extreem te groeien dat er een nieuwe situatie ontstaat. Door de extreme groei zou het medisch gezien wel eens niet verantwoord kunnen zijn om de zwangerschap nog veel langer door te dragen. Anne en Ruud zijn er nog lang niet aan toe om een beslissing tot het afbreken van de zwangerschap te nemen. Ze hopen beiden dat de baby het zelf zal opgeven en zal overlijden.
Na twee weken is de buik zo extreem groot geworden dat het er voor Anne medische risico’s gaan spelen. Ze gaat overal vocht vasthouden en haar bloeddruk stijgt. Doordat er een intensief contact is geweest tussen de huisarts, gynaecoloog, mijzelf en Anne en Ruud, zijn beiden er aan toe om de zwangerschap te beëindigen. Nog steeds willen ze het liefst dat de baby overlijdt voor de geboorte, maar ze realiseren zich ook dat we geen risico’s mogen nemen met Anne haar gezondheid. Zo wordt in goed overleg besloten de bevalling in te leiden…
Anne bevalt na anderhalve dag van een zoontje Niek die tijdens de inleiding is overleden en dus dood wordt geboren.
Doordat Anne en Ruud al een aantal weken wisten dat dit kon gebeuren waren ze zo goed mogelijk voorbereid (voor zover dat kan) op de situatie. Ze wisten inmiddels goed wat er allemaal kon op het gebied van opbaren en begraven. Niek is thuis opgebaard, zowel Anne als Ruud hebben in die dagen veel met Niek geknuffeld. Niek lag ’s nachts in zijn eigen kamertje, maar was overdag heel veel bij mamma en pappa in bed.
Na de geboorte van Niek ben ik nog veel bij Anne en Ruud geweest en ook de weken erna ging ik nog af en toe langs. Beiden waren natuurlijk erg verdrietig en onzeker over hoe het zo mis had kunnen gaan, maar beiden hadden ook het gevoel dat ze goed met de situatie waren omgegaan en dat ze voor Niek hebben gedaan wat ze konden.
(de namen zijn gefingeerd)
Dit verhaal staat niet op zich, het geeft een goed beeld van hoe je eerste reactie kan zijn
