Babyopkomst.nl

Missed abortion

Toen ik begin januari zwanger bleek te zijn, konden mijn man en ik ons geluk niet op.Ook de wederzijdse ouders vonden het geweldig, voor allebei zou het de eerste keer worden dat ze oma en opa werden.
We waren wel vroeg dat we het bekend maakten, ruim 8 weken, maar mijn man kon het niet langer voor zich houden. Hij was zo vreselijk trots.
Toen ik 12 weken zwanger was, gingen mijn man en ik voor de eerste keer op controle bij de verloskundige. We keken heel erg uit naar de echo, want nu zouden we dan eindelijk kunnen zien wat er in mijn buik groeide. Ik was de laatste dagen heel misselijk en duizelig, maar dat had ik er allemaal wel voor over…..
Bij de echo kwam naar voren dat de vrucht niet groter was geworden dan 7 weken. (missed abortion)En dan stort je wereldje in….dat klinkt misschien een beetje overdreven, maar zo voelde ik het wel. We gingen met iets leuks naar de verloskundige en dat krijg je zo'n boodschap. Ik voelde me echt zwanger, had geen bloed verloren of krampen gehad, niks….
Voor de zekerheid werden we de volgende dag doorgestuurd naar de gynaecoloog.En dan krijg je toch nog hoop, misschien heeft hij het wel niet goed gezien, misschien heb ik me wel verteld en ben ik nog maar 7 weken. Van alles gaat er door je hoofd!
Toen we bij de gynaecoloog kwamen werd ons gelijk verteld dat we geen hoop hoefden te hebben. De kans dat de verloskundige het verkeerd had gezien was minimaal en dat ik misschien maar 7 weken zwanger zou zijn, werd ook niet geloofd.
Opnieuw werd er een echo gemaakt, dit keer inwendig…en ook hieruit bleek dat het vruchtje levenloos was. Je had er wel rekening mee gehouden, maar toch baal je opnieuw…..Gelijk wordt er dan aan je gevraagd of je wilt wachten tot je lichaam het zelf afstoot of dat je het weg wilt laten halen. Op dat moment weet je eigenlijk niet wat je wilt, je wilt eigenlijk niks…
In overleg met de gynaecoloog is besloten om ruim 1 week te wachten en anders toch maar over te gaan op curettage. Dat was dus gisteren…..en nu moet je verder, maar hoe?
Ik ben vandaag weer op mijn werk begonnen, waar iedereen trouwens heel lief voor me is.
Ik kan gaan en staan waar ik wil….Vrienden en familieleden bellen en komen langs om ons te steunen.
Maar ook steeds vaker hoor je: "gelukkig was het nog niet wat!".En ik weet dat ze gelijk hebben, maar het was een stukje van mij en dat is nu toch weg!
Het liefst zou ik nu door willen gaan met mijn leven, zonder dat er iets gebeurd is, maar dat gaat niet. Er zit nog steeds iets in me, wat dood is en wat er uit moet!
Zodra dat is gebeurd, wil ik dit hoofdstuk afsluiten en verder gaan met mijn leven…
Het is nu precies een week geleden dat ik geholpen ben ik het ziekenhuis en vandaag ben ik voor het eerst weer aan het werk gegaan.
De ingreep viel heel erg mee, ik werd om 9 uur geholpen en om 14.15 uur zat ik thuis alweer op de bank. Ik ben achteraf blij dat ik niet gelijk geholpen ben, maar ruim 1 week gewacht heb.Nu heb je toch een aantal dingen al goed kunnen verwerken, ik zag ook niet tegen de ingreep op maar keek er eerder naar uit…. Het voelde als een afronding en zo wil ik het ook zien.
Tuurlijk doet het nog wel pijn, maar dat zal in de loop van de tijd wel slijten.Maar mensen die zeggen: "volgende keer beter" of "je bent nog jong en je weet dat je zwanger kunt raken", kun je niet begrijpen. Ik was zo met mijn zwangerschap bezig, moest het een en ander al regelen op mijn werk, want ik zou minder gaan werken! En nu moet je gewoon door blijven werken en dat lijkt in een keer zinloos… Terwijl ik anders altijd super graag werk en ook veel uren maakte…. Met een paar weken hoop ik mijn "gewone leven" weer op te pakken.
Wat me heel goed heeft gedaan, zijn de gesprekken met mijn man, familieleden, vrienden en niet te vergeten mijn fantastische collega's.Door hen voel ik me nu zo goed!!