Babyopkomst.nl

Miskraam: keuze in curettage (eigen verhaal)

Hallo ik zal mezelf even voorstellen, ik ben Esther en ben 35 jaar. Ik ontdekte in november van dit jaar dat ik zwanger was.Helemaal happy waren wij ermee. Dit kindje zou echt een kroon op ons geluk worden. Echter met 5 weken en 4 dagen kreeg ik een bloeding. Helemaal in paniek belde ik de verloskundige. Ze kon op dat moment niets voor me doen, want op een echo konden ze nu zeker nog geen hartje zien. Ik kon niet anders dan rustig afwachten of de zwangerschap zich door zou zetten of dat het afgebroken zou worden.Gelukkig de bloeding hield snel op en er waren geen stolsels meegekomen, dus waarschijnlijk geen miskraam. Wel kreeg ik alvast een afspraak om bij de 7 weken een echo te laten maken.Echter een dag voor de echo weer wat bloedverlies. Het was niet veel, maar toch zij mijn gevoel nu is het echt fout.
En ja wel bij de echo was er geen kloppend hartje te zien.Vol verdriet naar huis, verloskundige gebeld en je mag zelf keuzes maken. Ik koos ervoor om een week af te wachtenvoordat ik een afspraak te gaan maken met de gynaecoloog. Helaas na een week nog geen natuurlijke afvloeiing. Een afspraak gemaakt met de gynaecoloog. Hier zag ik ontzettend tegen op, want ik wilde zo graag dat wij op onze manier afscheid konden nemen van ons kindje, want ook al is het vruchtje maar 7 weken oud geworden het was voor mij ons kindje en zo ook voor mijn lieve vriend.Ik wilde het zo wie zo zien en mijn vriend ook.
Dit is echter met de gynaecoloog allemaal besproken ook nog op de dag van de curettage voordat ik geholpen werd.Ik kwam bij uit de narcose en het potje met het vruchtje stond op mijn bed. Ik heb het dan ook meteen vastgepakt en er naar gekeken. het was zeer emotioneel, maar wel goed voor me ik heb zo echt afscheid kunnen nemen en het kunnen verwerken dat de zwangerschap nu echt over was.toen ik weer op dagverpleging kwam, was daar mijn vriend voor me, ook hij vond het prettig om het te kunnen zien.De volgende dag hebben we een passend plekje gevonden om het te begraven, samen hebben we nog een paar lieve woordjes tegen "ons kindje" gezegd en bij een grote boom begraven. Dit was heel emotioneel, maar we hadden al wel snel het gevoel dat we het letterlijk al een plaatsje had gegeven en bovendien kon ik het niet verkroppen dat het in het ziekenhuis bij het afval gedumpt zou worden.
Ik ben de gynaecoloog dan ook heel dankbaar dat hij de tijd heeft genomen om naar onze wensen te luisteren. Dit helpt enorm bij onze verwerking.Zo ben ik ook blij dat ik 3 weken tussen het nieuws dat ons kindje niet meer leefde en de curettage die zaken goed heb kunnen overdenken. Ik zou dan ook mensen die hetzelfde mee maken een tip willen geven om echt goed over deze zaken na te denken het helpt echt in de verwerking al reageert niet iedereen hetzelfde.Ook de verloskundige hebben hier hun aandeel ingehaald, ook zij hebben mij gesteund in deze keuzes. en er mij vooral ook op gewezen dat je recht hebt dat je je kindje meekrijgt als je dit wilt.
Verder wil ik iedereen die een miskraam krijgt heel veel sterkte toewensen.Groetjes Esther