Babyopkomst.nl

Miskraam

Een miskraam kan zich op vele manieren openbaren:

1) Als je lichaam echt bezig is om het afgestorven vruchtje uit te stoten, dan heb je bloedverlies en krampende buikpijn (voor diegene die al eerder bevallen zijn, het voelt echt als weeën.) We noemen dit een abortus ingang.

Het bloedverlies kan een aantal dagen duren voordat het vruchtje daadwerkelijk wordt uitgestoten. Op het moment dat je baarmoeder het vruchtje naar buiten aan het werken is, krijg je weeën omdat de baarmoedermond toch iets open moet.
Dit kan behoorlijk pijnlijk zijn. Het moment van uitstoting gaat nogal eens gepaard met hevig bloedverlies.

Als je hier niet op voorbereid bent, kun je hier best van schrikken. Het bloedverlies kan even zo hevig zijn dat je het niet aankan met maandverband. Het stroomt er echt uit. Vrij snel hierna bereiken de krampen een hoogtepunt en voel je dat er ‘iets’ uit je baarmoeder floept. Dit is het vruchtje. Probeer dit op te vangen. De meeste verloskundigen of huisartsen willen dit graag zien om te beoordelen of alles eruit is gekomen. Nadat het vruchtje is uitgestoten, neemt de pijn af en vermindert het bloedverlies tot het niveau van een normale menstruatie. Je houdt nog een aantal dagen bloedverlies en dan stopt het en ga je na een aantal weken weer normaal menstrueren. Een enkele keer stopt het bloeden niet en blijkt de miskraam niet compleet te zijn geweest. Je wordt dan doorverwezen naar de gynaecoloog voor een curettage (schoonmaken van de baarmoeder).

2) Soms is er ogenschijnlijk niets aan de hand. Je hebt geen bloedverlies en je voelt je normaal zwanger. Bij ongeveer 10 weken ga je voor het eerst naar de verloskundige en daar wordt geen hartje gehoord. De echo die later gemaakt wordt, laat ook geen hartactie bij het vruchtje zien. Het is nu zeer waarschijnlijk dat het vruchtje al veel eerder is afgestorven, maar nog niet is uitgestoten. We spreken dan van een gemiste miskraam oftewel missed abortion.

Soms wordt er op de echo alleen nog een vruchtzakje gezien (geen vruchtje). Dit betekent dat het al heel vroeg in de zwangerschap is misgegaan. Het kan ook zijn dat je minder ver zwanger bent. Was je bijvoorbeeld erg onregelmatig ongesteld, of ben je zwanger geworden met de pil, dan kan het zijn dat het vruchtje nog zo klein is dat er geen hartje te zien is. Hierdoor kan het voorkomen dat degene die de echo beoordeelt je zal adviseren om over 1-2 weken terug te komen voor een echo om te zien of het dan gegroeid is.
Als men tot de verdrietige conclusie is gekomen dat het niet goed is met je zwangerschap, kun je vaak kiezen of je af wilt wachten tot je lichaam het vruchtje uitstoot of dat je gecuretteerd wilt worden.

Afwachten: Als je besluit af te wachten tot de miskraam vanzelf op gang komt, begint er een onzekere periode. Tenslotte weet je niet hoe en wanneer het begint.
Over het algemeen genomen begint het met licht bloedverlies en lichte buikpijn. Dit houdt een aantal dagen aan om daarna over te gaan in heftig bloedverlies en krampende pijnen. Soms gebeurt er in de afgesproken periode niets. Als je dan toch thuis het vruchtje wilt verliezen, is er de mogelijkheid om cytotec voorgeschreven te krijgen. Dit zijn tabletten die vaginaal ingebracht moeten worden en die ervoor zorgen dat de baarmoedermond open gaat staan. Een beetje hulp voor als het niet spontaan gebeurt en je dat wel wilt. Meer over Cytotec kun je lezen onder dat hoofdstuk.
Curettage: Bij de gynaecoloog wordt een afspraak gemaakt voor een curettage. Je kan je dus instellen op een datum. Voor sommige vrouwen is dit prettiger omdat ze willen weten waar ze aan toe zijn. Curettage vindt over het algemeen onder plaatselijke verdoving plaats en duurt 5 tot 10 minuten. Met de verdoving krijg je tevens een rustgevend middel toegediend. In veel ziekenhuizen wordt een roesje gegeven. Een lichte narcose zodat je het niet bewust hoeft mee te maken.
Als je besluit via een curettage je zwangerschap te beëindigen, zal er altijd cytotec worden voorgeschreven. Deze tabletten moet je dan ongeveer drie uur voor de ingreep inbrengen. Dit heeft als gevolg dat de baarmoedermond al wat open gaat staan zodat de ingreep makkelijker kan worden uitgevoerd. Denk er aan dat door het inbrengen van deze tabletten er krampen en bloedverlies zullen optreden. De ingreep vindt poliklinisch plaats. Soms vinden vrouwen het vreselijk eng om dit bewust mee te moeten maken. Is dit het geval, overleg dit dan met je gynaecoloog of verloskundige/huisarts. Er bestaat ook de mogelijkheid tot een curettage onder narcose.
Dat dit nooit de eerste keuze is van een arts is begrijpelijk. Het is een relatief eenvoudige ingreep en narcose brengt altijd een risico met zich mee, hoe minimaal ook.

Tip: Besluit niet te snel tot een curettage……Als je voor het eerst op controle gaat en je krijgt dan te horen dat de zwangerschap niet goed is (gemiste abortus), hebben veel stellen de neiging om direct over te gaan tot een curettage. Zo van, als het niet goed is, moet ik er direct vanaf. Dit is een logische reactie, maar lang niet altijd de wijste. Ervaring leert dat je dan later toch het gevoel hebt dat het allemaal langs je heen is gegaan. Je ging ten slotte vrolijk en nietsvermoedend voor je eerste controle en een poosje later blijkt de wereld er heel anders uit te zien. Dit moet je even tot je door laten dringen…..

Als het medisch verantwoord is, adviseer ik altijd om nog 2 weken af te wachten of je lichaam het vruchtje zelf uitstoot. Het blijkt voor de meeste vrouwen dan toch makkelijker te verwerken. Het is niet goed geweest en mijn lichaam heeft het zelf opgeruimd. Mocht je er echt niet aan moeten denken om nog langer af te wachten, probeer dan in ieder geval een nachtje te wachten zodat jij en je partner bewust zijn van het feit dat je afscheid moet nemen van een nieuw leven waar jullie al van alles over gefantaseerd hadden.

Anti-D-Immunoglobuline: Als de resusfactor van je bloed negatief is, bijvoorbeeld O-neg, kan het noodzakelijk zijn om anti-D toegediend te krijgen na een miskraam.
Middels deze stof, die als injectie wordt toegediend, kan voorkomen worden dat er resusantistoffen door het lichaam worden aangemaakt, die problemen in een volgende zwangerschap kunnen geven. Als een miskraam voor de tiende week van de zwangerschap plaatsvindt, is het geven van anti-D niet noodzakelijk. Ook als een vruchtje in een vroeg stadium al is afgestorven, wordt er over het algemeen geen anti-D gegeven. Men gaat er dan van uit dat er geen antistoffen gevormd kunnen worden. Ben je resusnegatief, bespreek dan in dit geval met jouw arts of verloskundige of het zinvol is wel anti-D toegediend te krijgen. Als je het niet weet, is de resusfactor door een simpel bloedonderzoek vast te stellen.