Meerling, bevalling
De bevalling van een tweeling moet altijd in het ziekenhuis onder leiding van de gynaecoloog plaatsvinden.
Of je al dan niet vaginaal kan bevallen ligt erg aan de ligging van beide baby's. Als beide kinderen in hoofdligging liggen (60%), dan is een vaginale bevalling meestal geen probleem. Als het eerste kind (dus degene die als eerste geboren zal worden) in stuitligging ligt dan zal de gynaecoloog de risico’s met je bespreken en jullie de keuze geven voor een vaginale bevalling of een keizersnede. Natuurlijk kan het ook zo zijn dat de gynaecoloog de risico’s van een vaginale bevalling te hoog vindt en een keizersnede adviseert (zie medische complicaties in de zwangerschap: stuitligging). Als het eerste kind in hoofdligging ligt en het tweede kind in stuitligging, dan zal je gynaecoloog de risico's met je bespreken en veelal de keuze aan jullie laten of je een vaginale bevalling of een keizersnede wenst.
De vaginale bevalling (bij goede ligging van de kinderen) verloopt meestal niet veel anders dan de bevalling van een éénling. Uit voorzorg wordt vaak al wel een infuus ingebracht omdat de extreme rek van de baarmoeder er soms voor zorgt dat de baarmoeder wat luier is dan normaal. Als de weeën goed zijn en de ontsluiting normaal vordert zullen er geen medicijnen in het infuus worden gedaan, het zogenaamde waakinfuus. Maar men brengt het infuus wel uit voorzorg aan om heel snel weeversterkende medicijnen te kunnen toedienen mochten de weeën afzakken. Net als bij een “normale” bevalling zijn er ontsluitingsweeën nodig om de baarmoedermond te laten ontsluiten. De duur van de ontsluitingsperiode is bij een tweelingbevalling niet anders dan bij een éénling. Bij volledige ontsluiting gaan de ontsluitingsweeën over in persweeën en mag er begonnen worden met persen. Het persen gaat vaak hetzelfde als bij een éénlingbevalling, soms wat sneller omdat de kindjes meestal wat kleiner zijn. Als het eerste kindje geboren is, controleert de gynaecoloog de ligging van het tweede kindje. Mocht deze ligging opeens heel anders zijn dan voor de bevalling (het komt een enkele keer voor dat het tweede kindje scheef gaat liggen als de eerste eruit is), dan zal de gynaecoloog proberen dit kindje goed te leggen (hoofd- of stuitligging). Lukt dit niet en blijft het tweede kindje bijvoorbeeld dwars liggen, dan moet er vaak alsnog een keizersnede gedaan worden voor het tweede kindje. Meestal ligt het tweede kindje er net zo voor als voor de bevalling en kan deze ook vaginaal geboren worden. Het wachten is dan op de persweeën voor het tweede kindje, dit kan soms even duren. Als dit te lang duurt zal er alsnog een weeversterkend medicijn (oxytocine) in het infuus gedaan worden om de persweeën op te wekken. Het persen voor de tweede duurt meestal beduidend minder lang dan voor de eerste. Dit komt omdat de eerste de weg al gebaand heeft en het bekken en de vagina makkelijker doorgankelijk zijn voor de tweede. Nadat beide kinderen geboren zijn is het wachten op de geboorte van de moederkoek (placenta). Doordat de baarmoeder al zoveel werk heeft gedaan willen de weeën om de placenta geboren te laten worden wel eens achterwege blijven. Dit is het moment dat er vaak alsnog weeopwekkende medicijnen in het infuus gedaan worden om te voorkomen dat er teveel bloedverlies optreedt of de placenta niet loslaat.
De volgende complicaties komen bij een tweelingbevalling vaker voor dan bij een eenlingbevalling:
Weeënzwakte: door de extreme rek van de baarmoeder kan zij minder goede en krachtige weeën geven. Hierdoor voelt de vrouw de eerste periode van weeën vaak niet als echt pijnlijk en is er vaak een infuus met wee-opwekkende middelen nodig om de laatste centimeters ontsluiting te laten vorderen. Ook weeënzwakte na de geboorte van het eerste kind of voor de geboorte van de placenta komt vaker voor.
Vastzittende placenta: na de geboorte van de kinderen zie je bij een tweeling vaker dat de placenta niet spontaan geboren wil worden. Hierdoor komt het vaker voor dat de placenta alsnog onder narcose verwijderd dient te worden (zie medische complicaties bij zwangerschap: vastzittende placenta).
Nabloeding: Door de extreme rek van de baarmoeder komt het vaker voor dat de baarmoeder na de geboorte van de kinderen en placenta onvoldoende gaat samenknijpen om het wondbed (waar de placenta heeft gezeten) dicht te drukken. Hierdoor kan er overmatig bloedverlies optreden. Meestal heb je al een infuus met wee-opwekkende middelen in. Door de medicijnen via dit infuus op te hogen kan de bloeding meestal tijdig worden gestopt
