Babyopkomst.nl

Eigen verhaal: Mar

We verwachten ons derde kindje, wat een vreugde! Eeerst natuurlijk wel evn verbazing.. nu al? Maar een derde kindje was wel een grote wens.
Tijdens mijn eerste bezoek aan de verloskundige had ik meteen het gevoel van: 'ja ik wil wel een nekplooimeting doen'. Niet dat ik een naar gevoel had over deze zwangerschap, maar mijn man en ik zijn heel duidelijk in wanneer het een kindje is met een chromosoomafwijking of iets dergelijks. Wij beseffen ons dan heel goed dat dat ons hele leven en het leven van onze 2 jongens op de kop zou zetten.
 
dus zo gezegd zo gedaan en mijn moeder meegnomen.. gezellig en kan zij ook meteen kennismaken met haar vijfde kleinkind. Maar het liep heel anders dan ik verwachtte.. een nekplooi van 5,5 mm. En 2mm tot 2,5 mm is normaal.
Ongelooflijk wat stortte mijn wereldje in.. ik dacht zo'n test doe ik even en ik ben jong (31), gezond en het zal wel allemaal goed zijn!
Twee dagen later deden we een vlokkentest en wat was ik gespannen.. voor de test vertelde een vriendelijke arts precies de kansberekingen en de test verliep verder prima. Na afloop zaten we nog even met de arts de stappen door te nemen die zouden volgen. En hij liet ons merken dat het vocht wat bij het kindje aanwezig was hem erg veel zorgen baarde. WEG was al mijn hoop!
 
Het komende weekend gingen we een paar dagen skieën en dat kwam voor ons zo goed uit, want thuis zat ik alleen maar te tobben, gedichten te schrijven, liedjes te luisteren. Helemaal down was ik, zwanger zijn wilde ik niet meer!
Wat hebben we een vreselijke spannende week beleeft.. en vrijdag ( 27 januari 2006) mochten we bellen.
We waren gespannen, maar dachten ook: "Kom maar op, we weten wat het nieuws is" en toen kwam de grote verrassing:
het was geen chromosoomafwijking, maar er was wel iets bijzonders met de chromosomen aan de hand. De arts nodige ons meteen uit voor een gesprek en om 16.00 uur 's middags zaten we bij haar op kantoor.
 
Om een lang verhaal kort te maken waren van de 3 keer 23 chromosomen, 2 keer een afwijking te zien bij chromosoom 17. Er miste een pootje.. maar wat hield dan in? Dan konden ze ons niet aangegeven. Het was zeker geen syndroom van Down of een andere chromosoomafwijking.. maar wat is het dan wel?
 
Nog steeds geen duidelijkheid dus en wat moeten we nu? Een vruchtwaterpunctie? Weer een risico lopen? En wat weten we dan meer? Het kon namelijk ook zijn dat die afwijking alleen in de placenta voorkomt en niet bij de baby!
Ik weet nu niet meer wat ik moet.. mijn man wil graag duidelijkheid en dus de punctie.
En ik voel gewoon dat ons kindje verder goed is en we zien het verder wel op de uitgebreide echo over 4 weken.
We hebben ons kindje vanmiddag nog zien bewegen op een tussentijdse echt ( i.v.m. de vlokkentest) en het kindje bewoog.. het lag gewoon niet stil.. het hartje klopte en klonk goed. Er was veel vruchtwater en alles zag er verder prima uit.
Prima toch? Laten zo! Of niet? Een moeilijke beslissing die alleen wij kunnen nemen ben ik bang.. ik wou dat iemand me iets toe kon fluisteren wat ik moet doen!
 
Groetjes Mar*
 

Aanvulling 25-02-2006

Onlangs schreef ik een verhaal over onze belevingen en ervaringen omtrent de nekplooimeting van ons kindje. De nekplooi werd te dik bevonden en we stonden voor een vlokkentest. Ook een week later, na de vlokkentest, was het nog niet duidelijk of ons kindje helemaal gezond zou zijn. En werden we voor de keuze gesteld om een vruchtwaterpunctie te doen of niet... daar heb ik toch wel even over getwijfeld hoor. Mijn man wilde graag duidelijkheid en daar alles voor doen, dus wél de punctie. En ik twijfelde toch enigzins, omdat mijn gevoel een goed gevoel ingaf, maar ik wilde niet dat er steeds een stemmetje achter in mijn hoofd zou zeggen: 'ja, maar met de punctie weet je het echt helemaal zeker'.
We hebben de punctie dus tóch gedaan en het viel me 100% mee. Wat was ik nerveus en wát viel het me mee! Natuurlijk het risico om iets aan te richten bij het kind was wat ons betreft het grootst, maar meteen de volgende dag mocht ik het hartje luisteren bij de verloskundige. En ja hoor.. daar was het. Een aantal dagen later nog een echo gedaan en het was goed met ons kindje.
Maar nu wachten op de uitlsag... en ik werd steeds zenuwachtiger....Ook mijn man was enorm nerveus, al liet hij dat thuis niet erg merken. Hij is een ontzettende binnenvetter.
Ik ben van nature erg positief ingesteld en ging er helemaal van uit dat het goed zou komen, maar toch ook wel een beetje de angst van .. stel je voor dat het niet goed is en dan?
Die keuze hadden we natuurlijk allang gemaakt, anders begin je niet aan dit verhaal, maar toch werd het steeds moeilijker.
En daar kwam de uitslag.. alles was goed! Oh wat heb ik een potje staan janken! Alsof mijn gevoel bevestigd werd.. dit ongelooflijk begeelijk kindje is helemaal gezond!
Nu kunnen we ons richten op alle leuke dingen omtrent de zwangerschap: namen, kaartjes, de babykamer.. dat heeft 6 weken echt even stil gelegen.
Binnenkort hebben we de uitgebreide echo en dat zal natuurlijk toch nog even spannend zijn, maar voor welke zwangere vrouw en man niet? Dus vanaf nu alleen maar positief.. en die maagzuur en die vermoeidheid en al die andere kwalen?? Genieten dat doen we vanaf nu alleen nog maar, want wat een ellendige tijd hebben we gehad na die onderzoeken.
 
Mar*