De geboorte - vader worden
Na vele moeilijke uren is het eindelijk zover dat er volledige ontsluiting (10 cm) is bereikt en het persen kan beginnen. Vaak is een vrouw aan het eind van de ontsluiting zo moe dat ze denkt dat ze geen kracht meer heeft om de baby eruit te persen, maar het lichaam heeft altijd nog een verborgen energiepotje. Je zult er versteld van staan waar ze de kracht vandaan haalt.
Gemiddeld duurt het persen voor een eerste kindje 1 tot 1 ½ uur. Een tweede of volgende kindje gaat meestal een stuk sneller.
"Het belangrijkste is dat je ervan uitgaat dat het jullie kind is wat straks geboren wordt en dat jij daar volledig bij betrokken wilt worden, zoals jullie dat zelf willen."
Veel vrouwen moeten in het begin even wennen aan het persen, ze moeten even omschakelen van het puffen naar het actief meepersen. Dit geeft niks, het komt wel en de verloskundige zal goede instructies geven.
Het duurt meestal wel een poosje voordat je een stukje van het hoofdje kan zien. Het eerste wat je van het hoofdje ziet, lijkt eigenlijk helemaal niet op een hoofdje. Het is vreemd van vorm en verschrompeld. Dit is heel normaal omdat de schedel van de baby zich moet aanpassen aan het nauwe baringskanaal.
Eerst zie je een heel klein stukje, wat als de wee over is ook weer terugschiet.
Langzaam maar zeker zie je steeds een heel klein stukje meer. Ik zeg altijd bij iedere wee is het drie stappen vooruit, en aan het eind van de wee gaat het weer twee stappen terug.
Op een gegeven moment blijft een flink stuk van het hoofdje ook buiten de wee in de opening van de vulva staan. Dit is bijzonder pijnlijk voor je vrouw want de huid en spieren worden extreem opgerekt. Ook als het hoofdje blijft staan, kan het nog een paar weeën duren voordat het hoofdje echt geboren wordt.
Een enkele keer is het nodig dat de verloskundige een knipje zet om meer ruimte te maken voor de baby. Je vrouw voelt hier niets van als er op het juiste moment (op het hoogtepunt van een wee) wordt geknipt, maar voor jezelf is dit een rotgezicht en ook een akelig geluid. Je zal niet de eerste en ook niet de laatste zijn die op het moment van knippen flauwvalt. Dus heb je geen stalen zenuwen en kan je niet zo goed tegen bloed, dan kun je beter niet kijken als er geknipt moet worden.
Je kunt zelf niet meer doen dan vragen of ze een washandje om haar zweterige gezicht mee af te vegen wil hebben en zo nu en dan een slokje drinken geven. Uiteraard is het heel belangrijk dat je haar ook nu positief ondersteunt, vertel haar dat ze het hartstikke goed doet en dat je van haar houdt.
Het allerbelangrijkste wat ik over de bevalling aan de aaanstaande. vader te zeggen heb: Zet jezelf niet op de achtergrond!!!!
Veel aanstaande vaders hebben de neiging om stilletjes naast hun vrouw te gaan staan en zich een beetje weg te cijferen, vooral als er onverwachts een verplaatsing naar het ziekenhuis met allerlei vreemde mensen bijkomt. Doe dit niet !!!!!!
Het is jullie bevalling en jullie mogen samen beslissen wat je wel of niet wil. Misschien vind je het wel leuk om te helpen bij de geboorte van je kind, als het hoofdje geboren is kan je prima samen met de verloskundige ervoor zorgen dat de schouders en de rest van het lijfje volgen. Als je dit soort dingen wilt, geef dat dan aan. Bij een thuisbevalling (of een poliklinische onder leiding van de verloskundige) kan in principe heel veel.
Praat er samen met je vrouw eens over als je bepaalde dingen zou willen doen tijdens de bevalling en als jullie het eens zijn, leg het dan voor aan de verloskundige die bij de bevalling aanwezig is. Zo zijn er vaders die graag willen voelen wat de verloskundige voelt bij het inwendig onderzoek. Als je vrouw hier geen moeite mee heeft, kan dat natuurlijk best.
Het belangrijkste is dat je ervan uitgaat dat het jullie kind is wat straks geboren wordt en dat jij daar volledig bij betrokken wilt worden, zoals jullie dat zelf willen.
